| W ramach odpoczynku od waloryzacji makiet i jako pretekst, bo zyskać trochę czasu na sklejenie modeli Raubritterów z Księstw Granicznych, postanowiłem zbudować trzy studnie. Umieszczone na podstawkach studnie będę elementami terenu, które będzie można umieścić w na różnych modułach stołu z ruinami Mordheim. Do budowy użyłem zgromadzonych w warsztacie elementów: glinianych cegiełek, drewnianych listewek, spinacza biurowego, piasku, gliny samoutwardzalnej, balsy i miedzianego druciku, a do klejenie użyłem kleju do drewna oraz kleju cyjanoakrylowego. *** Budowę studni rozpocząłem od odrysowania na podstawkach kręgów wyznaczających granicę studni. Do budowy użyłem przyciętych w trapezy glinianych cegiełek, które skleiłem klejem do drewna. Szczeliny między cegiełkami wypełniłem samoutwardzalną gliną. *** ...a publikacja ostatniej części zaplanowana jest na 01.02.2024. | As a break from valorizing building models and as an excuse to gain some time to glue the miniatures the Raubritter from the Border Princes, I decided to build three wells. Wells placed on different bases will be scatter terrain that can be placed, depending on needs, on various modules of the Mordheim ruins table. For construction, I used elements collected in the workshop: clay bricks, wooden strips, a paper clip, sand, self-hardening clay, balsa wood and copper wire, and for gluing I used wood glue and cyanoacrylate glue. *** I started building the well by drawing circles on the bases marking the boundary of the well. For construction, I used clay bricks cut into trapezoids and glued with wood glue. I filled the gaps between the bricks with self-hardening clay. *** The guide is divided into 3 parts... ...and the publication of the last part is scheduled for February 01, 2024. |
czwartek, 18 stycznia 2024
Poradnik: Budowa studni, część 1.
Tutorial: Building a well, part 1.
środa, 17 stycznia 2024
Galeria: Muszkieterzy z Nuln. Adiutant, bohater.
Gallery: Musketeers of Nuln. Adjutant, heroes.
Adiutanci towarzyszą oficerom w bitwie i podróży, zdobywając doświadczenie i umiejętności przydatne w walce. Zazwyczaj wywodzą się z rodów szlacheckich, jednak rzadko ich obowiązki wykraczają poza zajęcia godne służących. Zwykle ich jedynym zadaniem jest przynoszenie jadła i napitku oficerom lub zajmowanie się orężem i pancerzem. Ciężka służba ma nauczyć ich pokory i wytrzymałości na trudy, a także przygotować do bycia oficerem.
| Dziś na blogu DansE MacabrE mam dla Was zdjęcie Adiutanta służącego w szeregach kompanii Muszkieterzy z Nuln do Warheim FS. | Today on the DansE MacabrE blog I have a photo of a Adjutant serving in the warband of Musketeers from Nuln to Warheim FS. |
wtorek, 16 stycznia 2024
Jałowa Kraina, część 11. Znaczące miejsca, Burmistrz.
To największy port w całym Starym Świecie i naturalnie główne centrum handlowe północy. Jego położenie u ujścia rzeki Reik powoduje, że towary z południowej części Starego Świata i spoza niego muszą minąć ten port w drodze do odległych miejsc, takich jak Nuln na południu czy Kislev na wschodzie. Podobnie dzieje się z towarami eksportowanymi, które płyną rzekami Talabeck i Reik aż do Marienburga, a stamtąd na południe Starego Świata, do Nowego Świata, Południowych Krain, oraz krajów tak odległych jak Lustria, czy Kitaj.
Miasto zostało wybudowane w miejscu, gdzie potężna rzeka Reik przedarła się przez dawne skalne łożysko północnego wybrzeża, by rozlać się w potężną deltę. Dopływając do Marienburga, Reik jest najszerszą rzeką w Starym Świecie i ma ponad 1½ kilometra szerokości. Tutaj archipelag skalnych wysepek dzieli rzekę na wypełnione łodziami kanały, stanowiące główne szlaki komunikacyjne miasta. Miasto zbudowano na gęsto zabudowanych domami, magazynami i sklepami wyspach, połączonych licznymi mostami. Utrzymywany jest tylko jeden głęboki tor wodny, który rozpoczyna się od południowej strony miasta i biegnie dokoła portu. Statki mogą łatwo wpływać tym wielkim kanałem na rzekę Reik, albo płynąć na północ w stronę morza lub też przybić do jednego z licznych nabrzeży Marienburga. Tor wodny jest przecięty pojedynczym mostem, nazywanym przez wszystkich Wysokim Mostem, który opiera się o solidną kamienną wieżę, znajdującą się na najdalej na południe wysuniętej wyspie Marienburga. Jego drugi koniec dociera do wysokich, skalnych wzgórz po drugiej stronie. Na most prowadzi szeroki trakt, spiralnie oplatający wieżę. Budowla ta jest podziwiana przez podróżnych i powszechnie znana w całym Starym Świecie.
Wyspy na których wzniesiono Marienburg są pozostałościami zniszczonej przez Fimiry fortecy Morskich Elfów. Podobnie na starożytnych fundamentach wzniesiony jest Vloedmuur, wielki mur otaczający port. Od południa miasto strzeżone jest potężnymi wodnymi bramami zwanymi Ostenpoort i Westenpoort. W czasie zagrożenia bramy zamykane są potężnymi łańcuchami, skutecznie blokującymi dostępu wszelkim okrętom, zaś umieszczone na wieżach bombardy i balisty skutecznie odstraszają ewentualnych najeźdźców. Północna strona portu chroniona jest przez potężną fortecę-więzienie na wyspie Rijker, uzbrojoną z potężne katapulty i bombardy. Tam wieże Vloedmuur są niższe, a mury chronią przede wszystkim port Mannanshaven i Dzielnicę Elfów, których statki i załoga są najistotniejsze dla obrony miasta.
W czasach współczesnych, większość wysp wznosi się około sześć metrów ponad powierzchnię wypełniających kanały wód, choć w czasie przypływów woda często podnosi się o kolejne trzy, cztery metry. W ciągu wieków, ludzie umacniali skalne wyspy, otaczając je kamiennymi pierścieniami, zaś szczeliny wypełniając ziemią i skałami. Ponadto, w czasach wielkich powodzi, Baronowie Westerlandu nakazywali zasypywanie najniższych poziomów wszystkich budynków i znoszenie nowych pięter na powstałej powierzchni. Chociaż rozkazy dotyczyły wszystkich budynków, wielu ignorowało nakaz zasypywania najniższych kondygnacji i budowali nowe piętra na istniejących komnatach. W rezultacie wiele budynków posiada wielopoziomowe piwnice, często łączące się z labiryntem tuneli wybudowanych przez starożytnych architektów.
Samo miasto wyróżnia się wspaniałymi domami, z których wiele zostało doskonale ufortyfikowanych. Siedziby te są własnością kupieckiej arystokracji, oraz kupców-awanturników, którzy władają miastem. Istnieje tam również największa handlowa społeczność Morskich Elfów, licząca około 5000 osobników. Posiadają oni dość dużą autonomię, własne prawa i milicję. Władze miasta nie wtrącają się do spraw elfów, zadowolone z bogactwa, jakie przynosi elfi handel.
Marienburg jest bogatym, kosmopolitycznym miastem, gdzie na każdym kroku widać dobrobyt i zamożność. W pokrytych kryształkami soli murach mieści się główna świątynia Mannana - boga Morza. Jest to wysoki budynek ozdobiony przez najlepszych kamieniarzy i drzeworytników. Jednak w otwartym mieście łatwo się ukryć sługom Chaosu, którzy stąd mogą rozprzestrzeniać swoją odrażającą wiarę.















